özlemmmm....

Yaklaşık bir haftadır evimden ve şehrimden uzaktayım.Hatta annemden nerdeyse 20 gündür uzaktayım.Duyguluyum ve her daim ağlamaklıyım.Her sene ağustos ayında olduğu gibi.Çünkü 17 ağustos babacığımın ölüm yıldönümü.Gün geçtikçe alışılır zannederken yanıldığımı anladım.İlk zamanlara göre yokluğunu ve yokluğuyla gelen sevgi eksikliğini,hayatımızdaki boşluğunu daha çok hissediyorum.Gerçekten yokluğu hiç bir şekilde dolmayan ayrı bir eksiklik bence.İnsan evlensede çocuğu olsada baba çok ayrı bir şeymiş.Bazen dedesini hiç görmeyen oğlum bile anne Aziz dedemi özledim diye ağlamaya başlıyor.Rabbim kimseyi anne babasız bırakmasın.Çoğu aileye göre düzenli ve huzurlu bir aile yapımız olmuş olmasına rağmen yinede keşke babamın gönlünü hiç kırmasaydım(istemeden bile olsa),kolunun altından bir an bile ayrılmasaydım diye geçiriyorum içimden.Bir zorlukla karşılaştığımda babam olsaydı diyorum içimden.Hele hastanedeki son halleri hiç gözümün önünden gitmiyor.O haldeyken üzüntümden bakamadığım yüzüne daha çok bakabilseydim diyorum.Şimdilerde korkum ise annemi kaybetmek.Hele anne olunca anneciğimin kıymetini daha çok anlamaya başladım.Bazen annemi üzen birileri olduğunda bende çok üzülüyorum ve gerçekten onları hayatımızdan çıkarmak istiyorum. İnşallah evlatlık görevimi yerine getirebiliyorumdur..Babamında rızasını kazanmış olmayı ümitediyorum.Ve kalan ömrümde de annemin rızasını ve duasını almayı çok istiyorum.Rabbim başmızdan eksik etmesin ve bizede rızalarını kazanmayı nasibetsin.Dualarmız seninle CANIM BABAM.