Hüzünlü Bayramlara Eklenenler:(

Bizim için bayramlar 7 senedir hep hüzünlü geçer.Bayrammış gibi gelmez hiç bayramlar.Bazen gelmesin isterim bayramlar.Hep bir yanımız buruk,hep bir yanımız eksik geçer.Evdekilerle bayramlaşmak bile tuhaf gelir bana.Bayram gelmeden 1 ay evvel yaşımız kaç olursa olsun bayramlıklarımız alınırdı.Babamın olduğu zaman daha neşeli geçerdi bayram sabahlarımız.Herkes erkenden kalkar,baba namaza gider,baba gelene kadar ev toparlanır, kahvaltı sofrası hazırlanır,herkesin sevdikleri yiyecekler yapılır,memleket adeti mantı pişer.Sabırsızlıkla evin babası beklenir.Baba tekbirlerle eve girer ve sabırsızlıla beklenen sofraya oturulur. Sofrada güle oynaya sohbetler edilir.Yemek faslı bitince hemen sofra toparlanır ve bayramlıklar giyilir,büyükten küçüğe sıraya geçilir(anne,abla,ben,kardeşler) babamın elini öper ve bayram harçlıklarımızı alırız.Sonra apartmandan başlayıp bayram tebriklerimizi yaparız.Şimdi ise eser yok tüm bunlardan.Ne alınan bayramlıkların tadı var,ne oturulan sofraların,ne de yapılan ziyaretlerin:(.Bazen düşünüyorum acaba ben mi fazla büyütüyorum diye.
Bu bayram bir hüzün daha eklendi hayatımıza.Bayram bayrammış gibi geçmedi hepimiz için.Kayserideydik sabah yine erken kalkıldı her zaman ki gibi sofralar kuruldu hüzünlü.Kahvaltıdan sonra kurban kesmeye gidilmeden bayramlaşma faslı yapıldı.Herkes gözü yaşlı öptü büyüklerin ellerini,küçüklerin yanaklarını.Her sene dedeciğim söylenir dururdu kurbanı keselimde bitsin diye.Tasasına düşer hastalanırdı adeta nasıl kesilecek nasıl halledilecek diye.Bu bayram söylenen kimse yoktu ama söylenen birinin olmasını ne çok isterdi kim bilir dayılarım,eniştelerim,teyzelerim ve tüm aile:( Keşke gidenler aramızda olsaydı da tek söylenseydi dedeciğim:(.
Uzun zamandır gidememiştim Kayseri'ye.Açıkcası böyle bir günde karşılaşmak istemezdim tüm yakınlarımla.Ağlaşarak kucaklaşmak değil gülüşerek kuçaklaşmakdı tüm dileğim.Ve uzun zamandır görmediğim anneannem,teyzelerim,dayılarım,eniştelerim,amcalarım hepsi çok değişmişti.Belliki hayat çok yormuştu tüm herkesi.Kuzenlerimin çoğu çoluk çocuğa karışmış,yeni aileler kurmuştu.Hep aklımda küçükken gittiğimde gördüğüm akrabalarım vardı.Onları öyle görmek beni gerçekten çok üzdü.Aslında hayatın ta kendisiydi tüm bunlar.Bizde büyüyüp yaşlanmıştık çoğuna göre:( Sokaklarda teyzelerimle, dayılarımla, kuzenlerimle,tüm mahallece gecelere kadar oynadığımız saklambaçlar,yakalamaçlar geldi aklıma bir kez daha hüzünlendim:(Anneannem bizi sırtında taşıyan o eski anneannem değildi,önümüze gelen yemeği yemek istemediğimizde bizi mutfağa çekip yumurta pişiren anneannemiz değildi.Ve en önemlisi Bizimle gıdıklama oyunları oynayan Dedem yoktu:(.Sabah kahvaltılarda yapılan kızartmaları,o hengame içinde yenen yemekleri,ekmeğe sürülen ve üzerine şeker serpilen süzme yoğurdu bulamayacaktım artık.
Oradan ayrılırken DOYAMADIM kimseye.Ama inşallah bundan sonra her yaz ziyarete gideceğim en az 1 hafta.Bu doymaya yetmeyecek ama en azından bir su serper yüreğime.
Burdan seslenmek istiyorum tüm ailemeSİZLERİ ÇOK AMA ÇOK SEVİYORUM.....