8 Sene Evvel Bu Gece:(((((

8 sene evvel bu gece.....
Ağustos ayı gelince gelir bizim terelelliler. Tam 8 sene evvel , yer Çapa Tıp Fakültesi saat sabaha karşı canımın içi biricik babacığımızı Rabbim huzuruna aldı:((2001'in nisan ayında rahatsızlanan ve rahatsızlığı hızla seyreden canımın içi son 10 günü Çapa'da geçirdi.Tabi bizde O'nunla beraber,O'nun yanındaydık.Hastaneye yattığı gün doktorlar yüzümüze çarptılar acı gerçeği ama inanın insan ölümü asla yakıştıramıyor sevdiklerine.Hep bir umut içimizde dualar ediyoruz.Annem sürekli bana Aygül kendini hazırla ve sakın kendini kaybetme diye sürekli uyarıyor beni.Ablam görevinden dolayı görev yerinde ve çocuklar da O'nun yanında.Bense ilaçlar ve diğer işler için hastane civarlarında,anneciğimse hayat arkadaşının yanında son kez ellerini tuttu,son kez yanaklarından öptü.Doktorlar her geçen gün umudumuzu biraz daha kırsada ihtimal vermedik hiç bir zaman.Artık sona gelmişiz de haberimiz yok:((8 sene evvel bu gece annemin uyarısı ile ben,eniştem ve amcamın oğlu kaldık annemin yanında.nöbetleşe arabada uyuyoruz.abimler uyudu ben uyumaya gittim.Biraz uyumuşum abim beni sesliyor 'Aygül gel hadi' .Gidiyorum içeriye doktorlar babacığımın başında.Annem 'biraz daha dursun çekmeyin makineleri' diyor.Ben cevşen elimde onu okuyorum.Doktor bakıyor taşkınlık yapan yok herkes metanetli tamam kalsın biraz daha yanınızda diyor ve ekliyor beni göstererek 'işte sadece yapmanız gereken bu' diye.Bakmak istemiyorum son haline.Çünkü O'nu hep eski haliyle hatırlamak istiyorum.Hemen aklımıza çocuklar geliyor nasıl anlatacağız onlara diye. Ömer 3. sınıfa Sena ise 1. sınıfa başlıyacaktı.Bize göre çok küçüklerdi ama vardı Rabbimin bir bildiği.Sabah ablam çocukları alıp hastaneye geliyor.Herkes şokta.Ağlamalı mıyız ağlamamalımıyız bilmiyoruz.Çocukları üzmemek adına olgun davranmaya çalışıyoruz.Çapa'nın bahçesindeyiz amcamın damadı Ömer'e söylemiş.Ömer çaresiz bir bankta tek başına oturmuş sadece gözlerinden yaşlar damlıyor.O halini unutmam mümkün değil:(Sena bağıra bağıra ağlıyor ben babamı istiyorum diye.Bizde tık yok.Nasıl davranmalıyız çocuklar için bilmiyoruz:(((Tabi duyan herkes akın etti hastaneye.Memlekettekiler çoktan yollara düşmüşlerdi.Canım'ı morga kaldırdılar ve cenaze gününe kadar orda kalacak dendi.Yolda gelenler beklenecekti cenaze için.Biz eve döndük ama kocaman bir eksiklikle.Canımızın içi artık bizimle olmayacaktı ama biliyorduk ki Rabbimiz bizi buluşturacaktı.Ağlıyorum diyorum ki hazır değilim ablam ekliyor 'Efendimiz (S.A.V)'de babasız büyüdü.Kötü b ir şey olsa Rabbimiz Efendimiz'e vermezdi'. Biraz rahatlıyorum. Kendimi Efendimize yakın hissediyorum. Ama boşluk içindeyim . Gelenleri bile nerdeyse biz teselli ediyoruz sırf çocuklar üzülmesin diye. Belkide acıyı acı gibi yaşamalı insan . Sonra acısı daha kötü çıkıyor.
Önceleri acısı günden güne hafifler sanıyordum ama tam tersine acı günden güne perçinleniyormuş ve eksiklik her geçen gün artıyormuş. Şimdilerde burnumun direği sızlıyor hasretinden:(Evlendim düğünümü görseydi dedim . Şimdi Emin'in her hareketinde 'Ah canım babacığım Emin'i görse neler yapardı kimbilir' diyorum:( Yazacak çok şey var ama ifade etmekte zorlanıyorum. Az önce eşim,Emin ve ben kuran okuyup dua ettik Canım Babacığımıza.Diyorum ki inşallah O'un gibi güzel insan oluruz,O'na layık evlatlar oluruz.O gerçekten mükemmel bir insandı.Evlatlarına iyi bir baba,eşine iyi bir eş ve ailesine iyi bir evlattı.Diyorum ki RABBİM BABACIĞIMI EFENDİMİZ'E (S.A.V.) KOMŞU VE O'NUN SANCAĞI ALTINDA OLANLARDAN EYLE
AMİNNNNN binlerce kez amin.Ve bir daha dünyaya gelsem yine Anne ve babamın evladı olmak isterdim.